พระเจ้าแทจง ( เกาหลี : 태종 ; ฮันจา : 太宗 ; อาร์อาร์ : Taejong ; เอ็มอาร์ : T’aejong ; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1367 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1422, ครองราชย์ ค.ศ. 1400 – ค.ศ. 1418 ) เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ของ ประเทศเกาหลี เป็นพระราชบิดาของ พระเจ้าเซจงมหาราช [ 1 ] พระเจ้าแทจง มีพระนามเดิมว่า “ อีบังวอน ” ( 이방원, 李芳遠 ) พระราชสมภพในปี ค.ศ. 1367 เป็นบุตรชายคนที่ห้าของ อี ซ็อง-กเย ( 태조, 太祖 ) และได้ผ่านการรับรองในราชวงศ์โครยอในปี ค.ศ. 1382 ในช่วงแรกเขาได้ช่วยบิดาในการขยายการสนับสนุนจากประชาชนและขุนนางผู้มีอิทธิพล ในการปราบดาภิเษกก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ จากการสังหาร จอง มงจู ( 정몽주, 鄭夢周 ) ที่ยังคงภักดีกับราชวงศ์โครยอ เมื่อบิดาปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อนแล้วนั้น อีบังวอนก็ได้รับพระยศเป็นเจ้าชายช็องอัน ( 정안대군, 靖安大君 ) และตั้งพระมเหสีที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วนั้นเป็น พระนางชินอึย ( 신의왕후, 神懿王后 ) แต่พระเจ้าแทโจนั้นกลับโปรดปรานพระมเหสีพระองค์ใหม่คือพระนางชินด็อก ( 신덕왕후, 神德王后 ) จากตระกูลคังและตั้งเจ้าชายอีอัน ( 의안대군, 宜安大君 ) อีบังซอก ( 이방석, 李芳碩 ) พระราชโอรสที่ประสูติแต่พระมเหสีพระองค์ใหม่เป็นรัชทายาท ซึ่งสร้างความไม่พอใจแก่บรรดาพระโอรสของพระมเหสีฮัน [ 2 ] โดยเฉพาะอีบังวอนซึ่งเป็นเจ้าชายที่มีความสามารถและมีผลงานมากที่สุด
ในปี ค.ศ.1392 เขาได้ช่วยบิดาของเขาโค่นล้มราชวงศ์โครยอและก่อตั้งรางวงศ์ใหม่ ราชวงศ์โชซ็อน เขาคาดหวังว่าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทเพราะเขามีส่วนวร่วมมากที่สุดในการช่วยก่อตั้งราชวงศ์โชซ็อน แต่พ่อของเขา พระเจ้าแทโจ และอัครเสนาบดี ช็อง โด-จ็อน ( 정도전, 鄭道傳 ) ได้สนับสนุนให้พระราชโอรสพระองค์ที่แปดของพระเจ้าแทโจ และเป็นน้องชายต่างมารดาของลีบังวอน ( โอรสคนที่สองของพระนางชินด๊อก ) ลีบังซอก เป็นรัชทายาท ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจาก ช็อง โด-จ็อน ซึ่งมีอิทธิพลและเป็นคนวางรากฐานทางการเมืองและกฎหมายของราชวงศ์ และต้องการให้อาณาจักรโชซ็อนนำโดยอัครเสนาบดีโดยมีกษัตริย์สนับสนุน ในขณะที่ ลีบังวอน ต้องการสร้างระบบอบที่ปกครองโดยตรงจากกษัตริย์ ทั้งสองฝ่ายต่างตะหนักดีถึงความเกลียดชังจากอีกฝ่ายและทั้งสองฝ่ายก็พร้อมที่จะปะทะกัน หลังจากเกิดการสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันของพระนางชินด๊อก และพระเจ้าแทโจกำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ในกับพระมเหสี ลีบังวอน ทำการฆ่า จองโดจอน และผู้ที่สนับสนุนเขา รวมถึงสังหารโอรสคนที่สองของพระมเหสีชินด็อก และทำการแต่งตั้งตัวเองเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ.1398 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้กลายเป็นที่รู้จักกันถึงความขัดแย้งครั้งแรกของเจ้าชาย

พระเจ้าแทโจทรงเสียพระทัยมากเมื่อพระโอรสเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงบัลลังก์อีกทั้งยังเสียใจจากการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสี พระเจ้าแทโจจึงทรงสละราชบัลลังก์และทำการแต่งตั้งโอรสคนที่สองของเขา ลีบังกวา หรือ พระเจ้าช็องจง เป็นพระราชาคนใหม่ สิ่งที่ พรเจ้าจองจงกระทำเป็นครั้งแรกคือกลับไปอยู่ที่เมืองหลวงเดิม แคซ็อง ซึ่งเขาเชื่อว่าที่นั่นจะสะดวกสบายมากกว่า แต่ ลีบังวอน ได้ทำการสะสมอำนาจไว้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับพระเชษฐาของเขา ลีบังกัน ที่ก็ต้องการอำนาจเช่นกัน ในปี ค.ศ.1400 พระเชษฐาของเจ้าชายลีบังวอนอีกพระองค์คือเจ้าชายฮวีอัน ( 회안대군, 懷安大君 ) ลีบังกัน ( 이방간, 李芳幹 ) ก่อกบฏจะยึดอำนาจจากลีบังวอน เจ้าชายลีบังวอนนำทัพเข้าปราบสองฝ่ายต่อสู้กันใน เหตุการณ์จลาจลของเจ้าชาย ( 왕자의난, 王子-亂 ) ครั้งที่สอง เจ้าชายลีบังกันพ่ายแพ้และถูกเนรเทศ เจ้าชายลีบังวอนบังคับให้พระเจ้าจองจงสถาปนาพระองค์เองเป็นรัชทายาท จนในที่สุดพระเจ้าจองจงก็ทรงทนไม่ได้อีก สละราชบัลลังก์ให้พระอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อ ลีบังวอน ได้เป็นกษัตริย์องค์ที่สามของราชวงศ์โชซ็อน
พระเจ้าแทจงทรงย้ายเมืองหลวงกลับมาจากเมืองแคซอง ( ซึ่งย้ายไปในรัชสมัยของพระเจ้าจองจง ) พระเจ้าแทจงทรงปฏิรูประบบการปกครองของเกาหลีใหม่ทั้งหมดโดยมีแบบอย่างจากการปกครองของจีน มี สภาอีจอง ( 의정부, 議政府 ) เป็นสภาที่ปรึกษาของกษัตริย์เป็นองค์กรสูงสุด รองลงมาคือหกกระทรวง [ 3 ] ( 육조, 六曹 ) ซึ่งระบบนี้หลังจากผ่านการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในรัชสมัย พระเจ้าเซโจ แล้วก็จะใช้ไปตลอดห้าร้อยปีราชวงศ์โจซอน และพระเจ้าแทจงยังทรงแบ่งอาณาจักรโจซอนออกเป็นแปดมณฑล รัชสมัยของพระเจ้าแทจงเป็นสมัยแห่งการวางรากฐานของอาณาจักร ในค.ศ. 1401 ทรงนำเงินกระดาษมาใช้เป็นครั้งแรกในเกาหลี พระเจ้าแทจงทรงดำเนินนโยบายส่งเสริม ลัทธิขงจื้อใหม่ ( Neo-Confucianism ) ซึ่งเข้ามาในเกาหลีตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 และกดขี่ พระพุทธศาสนา ทรงปิดวัดวาอารามไปหลายร้อยแห่ง ทรงยึดที่ดินและทรัพย์ของสถาบันพระพุทธศาสนามาใช้จ่ายในการบริหารบ้านเมือง ใน ค.ศ. 1402 พระ จักรพรรดิหย่งเล่อ ( 永乐 ) แห่ง ราชวงศ์หมิง ทำการยึดอำนาจปราบดาภิเษก พระเจ้าแทจงจึงทรงส่งทูตไปถวายพระพรจักรพรรดิจีนพระองค์ใหม่ พระจักรพรรดิหย่งเล่อจึงทรงตอยแทนด้วยการพระราชทานตราแผ่นดินทองคำและพระราชโองการยอมรับราชวงศ์โจซอนเป็นประเทศราชอย่างเป็นทางการ

แต่พระเจ้าแทโจซึ่งประทับอยู่ที่เมืองฮัมนุงนั้น มิได้มอบตราตั้งอันเป็นสัญลักษณ์สำคัญของกษัตริย์โชซ็อน เพราะพระเจ้าแทจงทรงได้บัลลังก์มาด้วนการเข่นฆ่าพี่น้อง พระเจ้าแทจงทรงส่งทูตไปหลายคน รวมทั้งพระสหายแต่เยาว์วัยชื่อ พักซุน แต่ทั้งหมดก็ถูกพระเจ้าแทโจสังหาร พระเจ้าแทจงจึงปกครองบริหารบ้านเมืองอย่างดี เพื่อให้พระบิดาเห็นในความสามารถและสมควรที่จะได้รับตราตั้ง เริ่มโดยทรงย้ายเมืองหลวงกลับมาที่ ฮันซอง ในพ.ศ. 1948 พระเจ้าแทจงก็รับสั่งให้มีการสำรวจที่ดินของขุนนางชินจินซึ่งขุนนางเหล่านี้มักจะซุกซ่อน โฉนดที่ดิน เพื่อหนี ภาษี เมื่อสำรวจจนครบแล้วพบว่ารายได้ของราชสำนักกลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และยังทรงให้มีระบบโฮแพ คือ การสำรวจสำมะโนประชากร เป็นครั้งแรก ให้ชายที่อายุสิบหกปีขึ้นไปทุกคนมาลงทะเบียนกับทางราชการ และทรงจัดตั้งชินมุน เพื่อรับเรื่องร้องเรียนจากชาวบ้านที่เดือดร้อนจากการทำงานของขุนนาง โดยให้มาตี กลอง หน้าชินมุน
พ.ศ. 1961 พระเจ้าแทจงก็สละบัลลังก์ ให้เจ้าชายชุงนยอง ( วังเซจา ) ครองราชย์เป็น พระเจ้าเซจงมหาราช

แม้ทรงสละบัลลังก์แล้ว แต่ก็ทรงจัดการกิจการบ้านเมืองอยู่ ในฐานะ พระเจ้าหลวง ( 太上王 태상왕 ) ในพ.ศ. 1962 สลัดญี่ปุ่นจาก เกาะสึชิมะ ไปบุกปล้นจีน ระหว่างทางไปจีนก็ได้บุกปล้น มณฑลชุงชอง และ ฮวางแฮ ของโชซ็อน ทำให้พระเจ้าแทจงทรงส่งลีจองมูไปบุกยึดเกาะซึชิมา และล้อมเกาะไว้จนในพ.ศ. 1965 ตระกูลโซเจ้าปกครองเกาะซึชิมาก็ยอมจำนน และในพ.ศ. 1986 ก็ได้ให้เอกสิทธิ์ในการค้ากับโชซ็อนให้แก่ตระกูลโซ โดยต้องส่ง บรรณาการ เป็นการแลกเปลี่ยน ( แต่เกาะซึชิมานั้นเป็นท่าเรือให้สองชาติเสมอมา ปัจจุบันเป็นของ ญี่ปุ่น แต่ เกาหลีใต้ ก็ได้อ้างสิทธิ ปัจจุบันจึงเป็นปัญหาขัดแย้งกันอยู่ ) พระเจ้าแทจงสวรรคตในพ.ศ. 1965

  • พระราชบิดา: พระเจ้าแทโจ (태조)
  • พระราชมารดา  : พระนางชินอึย ตระกูลฮัน แห่งอันพยอน (신의왕후 한씨, กันยายน ค.ศ.1337 – 21 ตุลาคม ค.ศ.1391)

พระมเหสี พระสนม พระโอรสและพระธิดา

  1. พระนางว็อนกย็อง (원경왕후 민씨, 元敬王后 閔氏, 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1365 – 10 กรกฎาคม ค.ศ.1420)
    1. เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ.1389)
    2. เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ.1390)
    3. เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ.1392)
    4. ลีแจ, เจ้าชายยางนยอง (ค.ศ.1394)
    5. ลีโบ, เจ้ชายฮโยรยอง (ค.ศ.1396)
    6. ลีโด, เจ้าชายชุงนยอง – พระเจ้าเซจงมหาราช (ค.ศ.1397)
    7. ลีจง, เจ้าชายซองนยอง (ค.ศ.1405-1418)
      1. ลียัง, เจ้าชายอันพยอง – พระโอรสบุญธรรม
      2. ลียง, เจ้าชายวอนชอน – พระโอรสบุญธรรม
    8. เจ้าหญิงจองซุน
    9. เจ้าหญิงคยองจอง (경정공주, ค.ศ.1387 – ค.ศ.1455)
    10. เจ้าหญิงคยองอัน (경안공주, ค.ศ.1393 – ค.ศ.1415)
    11. เจ้าหญิงจองซอน (정선공주, ค.ศ.1404 – 25 มกราคม ค.ศ.1424)
  2. พระสนมเอกฮโยบิน ตระกูลคิม แห่งชองพุง (孝嬪 金氏)
    1. ลีบี, เจ้าชายคยองนยอง (이비, 경녕군, ค.ศ.1395 – ค.ศ.1458)
  3. พระสนมเอกชินบิน ตระกูลชิน แห่งยองวอล (신빈 신씨 ,信嬪 辛氏, ? – ค.ศ.1435)
    1. ลีอิน, เจ้าชายฮัมนยอง (이인 함녕군, 1402–1467)
    2. ลีจอง, เจ้าชายอนนยอง (이정 온녕군, 1407–1453)
    3. เจ้าหญิงจองชิน (정신옹주)
    4. เจ้าหญิงจองจอง (정정옹주)
    5. เจ้าหญิงซุกจอง (숙정옹주)
    6. เจ้าหญิงซุกนยอง (숙녕옹주)
    7. เจ้าหญิงซุกคยอง (숙경옹주)
    8. เจ้าหญิงซุกกึน (숙근옹주, ? – ค.ศ.1450)
    9. เจ้าหญิงโซชิน (소신옹주)
  4. พระสนมเอกซอนบิน ตระกูลอัน (선빈 안씨, 善嬪 安氏 ? – ค.ศ.1468)
    1. ลีจี, เจ้าชายอิกนยอง (이치 익녕군, ค.ศ.1422 – ค.ศ.1464)
    2. เจ้าหญิงโซซุก (소숙옹주, ? – ค.ศ.1456)
    3. เจ้าหญิงคยองชิน (경신옹주, ไม่รู้วันที่)
    4. เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
  5. พระสนมเอกอึยบิน ตระกูลควอน แห่งอันดง (의빈 권씨, 懿嬪 權氏)
    1. เจ้าหญิงจองฮเย (정혜옹주, ? – ค.ศ.1424)
  6. พระสนมเอกโซบิน ตระกูลโน (소빈 노씨, 昭嬪盧氏, ? – ค.ศ.1479)
    1. เจ้าหญิงซุกฮเย (숙혜옹주, ? – ค.ศ.1464)
  7. พระสนมเอกมยองบิน ตระกูลคิม แห่งอันดง (명빈 김씨, 明嬪金氏)
    1. เจ้าหญิงซุกอัน (숙안옹주, ? – ค.ศ.1464)
  1. พระสนมซุกอึย ตระกูลแช (숙의 최씨, 淑儀 崔氏)
    1. ลีทะ, เจ้าชายฮวีรยอง (이타 희령군, ? – ค.ศ.1465)
    2. เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
  2. เจ้าหญิงท็อกซุก ตระกูลลี (덕순옹주 이씨 ,德淑翁主 李氏)
    1. ลีกัน, เจ้าชายฮูรยอง (이간 후령군, ? – ค.ศ.1465)
    2. องค์หญิงซุกซุน (숙순옹주)
  3. พระนางอัน ตระกูลอัน (안씨)
    1. ลีจี, เจ้าชายฮยอรยอง (이지 혜령군, ค.ศ.1407 – ค.ศ.1440)
  4. พระนางซุกกง ตระกูลคิม (숙공궁주 김씨 , ? – ค.ศ.1421)
  5. พระนางอึยจอง ตระกูลโจ (의정궁주 조씨 , ? – ค.ศ.1454)
  6. พระนางฮเยซุน ตระกูลลี (혜순궁주 이씨 , ? – ค.ศ.1438)
  7. พระนางชินซุน ตระกูลลี (신순궁주 이씨)
  8. เจ้าหญิงฮเยซอน ตระกูลฮง (혜선옹주 홍씨)
  9. เจ้าหญิงซุนฮเย ตระกูลจาง (순혜옹주 장씨)
  10. กึมยอง, เจ้าหญิงซอคยอง ไม่ทราบตระกูล (금영 서경옹주)
  11. พระสนม ตระกูลโก (정빈 고씨 后宮 高氏 , ? – ค.ศ.1426)
    1. ลีนง, เจ้าชายกึนนยอง (이농 근녕군, ค.ศ.1411 – ค.ศ.1462)
  • พระเจ้าแทจง คงจอง ซองด็อก ซินคง คอนชอน เชกุก แทจอง คเยอู มุนมู เยชอล ซองนยอล ควางฮโย
  • King Taejong Gongjeong Seongdeok Sin-gong Geoncheon Chegeuk Daejeong Gye-u Munmu Yecheol Seongnyeol Gwanghyo the Great
  • 태종공정성덕신공건천체극대정계우문무예철성렬광효대왕
  • 太宗恭定聖德神功建天體極大正啓佑文武叡哲成烈光孝大王

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น